อ่ะๆ เอนทรี่สุดท้าย  เอาให้จบ *-*

2 ม.ค. 2552

วันนี้เราจะเที่ยวกันเอง 4 คน   เพราะโทโมะเริ่มรำคาญ....ไม่ใช่! - - เค้าอยากจะไปทัวร์ลองสปาลาวกับอากิ   ก็เลยโอเค นัดแนะกันว่าต่างคนต่างเที่ยวแล้วค่อยมาดินเนอร์ด้วยกัน    วันนี้เราจะไปปั่นจักรยานทัวร์รอบเมืองกัน   ว่าแล้วก็กางแผนที่ -0-

เอาจริงๆ เมืองเค้าเล็กมาก แล้วถนนก็ดูง่าย ไม่ซับซ้อนเหมือนบ้านเรา   ขี่จักรยานแปบเดียวก็รอบเมืองแล้ว   บรรยากาศดีมาก อากาศก็ดี   ปั่นกันจนถึงบ่ายๆก็แวะหามื้อกลางวันกินกันที่ร้าน "กาแฟลาว" เค้าว่าเฝอลาวกับกาแฟของที่นี่อร่อย...ก็เลยไปลองกัน


รสชาติและหน้าตาก็คือๆกัน กับ ก๋วยเี๋ตี๋ยวต้มยำบ้านเราเลย - - แต่กาแฟอร่อยจริง...พออิ่มแล้ว พวกหนุ่มๆ บอกว่าจะไปเที่ยวชมศูนย์หัตถกรรมที่อยู่ในหมู่บ้านเล็กๆ ห่างออกไปจากตัวเมือง....แต่สาวๆดูจากแผนที่แล้ว...."ปั่นกันน่องบวมแน่ๆ เอ็ง - -" สาวๆเลยขอตัวไปเดทกันเอง 2 ต่อ 2 ในตัวเมืองแทน   ว่าแล้วเพื่อน ต. ก็ชวนข้าพเจ้าไปลองสปาลาวบ้าง -0-*   แต่พอไปถึงร้านปรากฏว่าคิวเต็ม -..-   ก็เลยจองไว้อีกทีตอน 3 ทุ่มแล้วก็ไปเดทตามเก็บวัดที่ยังไม่เคยไปดูกันยันเย็น...(อย่างที่บอกว่า วัดไทยงามกว่าอ่ะ - -)

ตกเย็น เมื่อถึงเวลานัดก็มารวมกันที่ล๊อบบี้โรงแรม   พวกหนุ่มๆบ่นเป็นหมีกินผึ้งว่า "ไกลแสด! - -" 
เมื่อครบองก็ถามพวกโทโมะว่าอยากกินอาหารลาวหรืออาหารเวียดนาม ?   โทโมะบอกว่าเมื่อวานกินลาวไปแล้ว วันนี้ลองเวียดนามละกัน...อ่ะๆก็นั่งรถกันไปร้านที่เจ้าของโรงแรมแนะนำมาบอก ว่า ที่นี่แหละ  อาหารเวียดนามแท้ๆเลย....เราก็.....จริงเหรอวะ  อาหารเวียดนามในลาวเนี่ยนะ? - -

ไปถึงร้าน....สภาพร้าน..............เงียบมาก !  ทุกคนเริ่มไม่แน่ใจ  เอะ  นี่มันเจ๊งแล้วเหรอ - -*   พอเดินเข้าไปในร้านก็มีลุงคนนึงนั่งกินอยู่   อ่อ โอเคๆ ไม่เจ๊ง -.-*  จัดแจงลากเก้าอี้มานั่งกันเรียบร้อย   ป้าเจ้าของร้านก็เอาเมนูมาให้ดู ...................................................
ภาษาอะไรฟะ เนี่ย? - -  คือ...ในเมนูมี 3 บรรทัด

บรรทัดบนสุดเขียนอักษรลาวเป็นชื่อเมนู...(ซึ่ง เป็นภาษาเวียดนาม  งงไหม)
บรรทัดที่ 2 เป็นคาราโอเกะภาษาอังกิดไอ่ด้านบน - - 
บรรทัดที่ 3 เป็นอักษรลาวอธิบายเมนู..............

..............ละ ฉานจะรู้เรื่องไม๊ว่าไอ่นี่มันเรียกว่าอะไร???!  ไม่มีซัพอังกิดมั่งเลยเหรอ T_T ก็เลยสิ้นหวังกับเมนู  หันไปเรียกป้าแทน แล้วถามไปว่า  มีเมนูแนะนำไหมคะ(เป็นภาษาไทย)................

ป้าแกดู ท่าจะไม่เก็ท....ก็เลยใส่ซัพอังกฤษไปเพิ่ม.....

ป้าแกก็ ยังไม่เก็ทอีก......-*-  เลยบอกโทโมะลองซัดญี่ปุ่นไปซิ  เผื่อแกจะรู้เรื่อง -...-

ทันใดนั้น ป้าก็สปีคเวียดนามเป็นชุดใส่พวกเรา......ป๊าดดดด  เชื่อแล้วว่าอาหารเวียดนามแ้ท้ๆ -*-
พวกเราเกิดอาการติด Stun ไปทันที - - เอ่อ..อ่า...วันนี้จะได้กินไม๊? คุยกันคนละภาษา  ละดูเหมือนป้าแกจะพูดลาวไม่ได้ด้วย (เพราะถ้าพูดลาวได้ จะฟังไทยออก มันคล้ายๆกัน) แล้วก็เหมือนฟ้ามาโปรด...ลุงโต๊ะข้างๆเดินมา สปีคเวียดนามใส่ป้าแก   แล้วก็หันมาถามพวกเราว่า  จะสั่งอะไรบ้างเด๋วสั่งให้   ก็เลยรอดตายได้สั่งกันไป...พอสั่งเสร็จก็หันไปขอบคุณคุณลุง  แล้วก็ถามไถ่  เลยได้รู้ว่า ลุงแกเป็นคนไทยแหละ   แต่แกไปเวียดนามบ่อย ก็เลยพอรู้ภาษาเวียดนามบ้าง

พอป้าแกเข้าครัวไป....พวก เรากับโทโมะหันมามองหน้ากันแล้วหัวเราะพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

"Even the last supper...HAHAHA!!!!"

คือประมาณว่าทริปนี้ อาหารค่ำมื้อสุดท้ายก่อนออกจากหลวงพระบาง   ยังไม่วายเจอเรื่องเพี้ยนๆอีก -..-* (เอากะพวกเอ็งสิ)

แต่อาหารแกอร่อยจริงนะ - - ละร้านทั้งร้านก็มีพวกเรากับลุงโต๊ะข้างๆ นั่งกันอยู่ 2 โต๊ะ   คนเสิร์ฟก็ดูเหมือนจะเป็นลูกสาวป้าแก   บรรยากาศเหมือนนั่งกินข้าวที่บ้านมากๆ -.-*  โทโมะก็เล่นมุขไม่เลิก  "Ok, make yourself at home and wait our mom for the food HAHAHA!!"  -..-*

ระหว่างมื้ออาหาร   หนุ่มๆมีคำถามที่อยากจะถามโทโมะที่เป็นคนญี่ปุ่นที่ซู้ดดดด  จะเป็นอื่นใดไม่ได้นอกจาก...

"Tomo, do you know Sora Aoi?" -*- ....

ยาวเลย ยาวววววว..เม้าท์กัน 3 คน   ซักพักโทโมะก็ถามว่าคุยเรื่องพวกนี้ต่อหน้าผู้หญิงได้รึ    ก็เลยบอกไปว่า อ๋อ พวกนี้มานไม่มองว่าพวกเราเป็นผู้หญิงหรอก -.-*   แล้วเค้าก็หัวเราะ ตบท้ายว่า ถ้าเป็นที่บ้านเค้านะ   พูดเรื่องพวกนี้ต่อหน้าสุภาพสตรีไม่ได้เลย   เพราะเค้าถือว่าเป็นการดูถูกเพศแม่น่ะ (หนุ่มๆจำเอาไว้นะ -0-)

หลังจากอิ่มกันแล้ว ก็ได้เวลาที่เรากับเพื่อน ต. ไปสปาที่บุ๊คเอาไว้เมื่อบ่าย   หนุ่มๆกับพวกโทโมะเลยจะไปลองผับท้องถิ่นแบบลาวๆกันดู  ก็เลยแยกย้ายกัน  แล้วตกลงว่าจะมารับที่สปาตอน 5 ทุ่ม

คอร์สที่ลองของคือ สปาทั้งตัวแบบนวดน้ำมัน....ดีกว่าของไทยรึเปล่าไม่รู้ เพราะไม่เคยไปสปาไทย - -  แต่ก็โอเค ไม่เจ็บ...สบายดี...แอบเขินเล็กน้อยเพราะแก้ผ้า - - แต่คนนวดเึค้าก็ดี  เอาผ้าปิดไว้ให้ตลอด แล้วก็นวดแบบไม่เข้าใกล้จุดหวาดเสียว (ล่อแหลมไปมะ -0-*)  แต่เพื่อน ต. เล่าให้ฟังว่า ฉานใส่กกน.เข้าไปตัวนึง....เค้าก็เลยนวดแบบไม่เกรงใจจุดหวาดเสียวเลย   สาวได้สาวแหลก -..- (ล่อแหลมอีก 55+)

เสร็จจากสปา   หนุ่มๆก็มารับพอดี   เพื่อน ว. เรายังคึกจากผับลาวไม่เลิก...ก็เลยชวนไปนั่งจิบชา(?)ที่บาร์แถวๆที่พักต่อ    ไปถึงร้านจะปิดอยู่แล้ว  แต่ใจรัก - - บอกบริกรไปว่าขอแค่ 15 นาทีก็ได้   จัดแจงหาที่นั่งกันแล้วสั่งน้ำชา....เอ่อ...เบียร์น่ะ มากินกัน - -....โทโมะบอกว่า มาทริปนี้ ถึงจะลำบากและอะไรๆไม่สะดวกสบาย   แต่เค้าก็สนุกเพราะได้เจอกับพวกเรา (โห ซึ้งซะ)   หลังจากที่บาร์ปิด   เพื่อน ว. เราดูท่าจะติดโทโมะเอามากๆ ไม่ยอมกลับท่าเดียว -..-   โทโมะหัวเราะแล้วบอกว่านี่ไม่ใช่วันสุดท้ายที่เราจะได้เจอกันซะหน่อย...เค้า ก็เลยตกลงว่าพรุ่งนี้เค้าจะตื่นมาส่งพวกเราตอน 7 โมงเช้า  เพื่อน ว. ถึงยอมกลับไปนอน -.-*


กลับไปก็ไม่ได้ นอนหรอก...นั่งเม้าท์เรื่องสัพเพเหระกันยันตี 4 -..-*

3 ม.ค. 2552

ตื่นลงมา 7 โมง โทโมะก็มาหาพวกเราจริงๆ   นั่งกินอาหารเช้าไปก็คุยกันไป (เพิ่งจะมาชิวกันวันสุดท้ายเนอะ -..-) กินเสร็จก็ขอให้คนดูแลโรงแรมช่วยถ่ายรูปหมู่ให้   โทโมะก็ไปแอบหยิบไอ่สายรุ้งที่เค้าพันต้นไม้ไว้มาพันคอให้เพื่อน ว. เราซะงั้น -..-  

ขนของออกมาวางริม ถนนเตรียมโบกรถไปท่ารถ  อากิก็ยื่นถุงให้ถุงนึง   โทโมะบอกว่า เค้าดีใจมากที่ได้มาที่นี่และได้เจอพวกเราที่นี่   แล้วต้องหาโอกาสไปเที่ยวโตเกียวให้ได้นะ เค้าจะรอ  เค้าไม่มีอะไรจะให้เป็นพิเศษ นี่เป็นถุงยังชีพ...เอาไปกินกันตายระหว่างทางนะเอ็ง - -* ล้อเล่น ละเค้าก็ยื่นถุงให้   พวกเราก็ขอบคุณแล้วรีบขึ้นรถกัน (เพราะเกรงจะตกรถทัวร์)   เค้ายืนโบกมือให้พวกเราจนลับสายตาเลย...(ซึ้ง T__T)

ในถุงที่เค้าให้มา มีพวกขนมถุง  แครกเกอร์  แล้วก็น้ำดื่ม (ยังชีพจริงๆ - -*)


จากนั้นเราก็นั่ง รถหลังจากหลวงพระบางตอน 8 โมง   มุ่งหน้าสู่วังเวียง...(คราวนี้เลือกรถแอร์ธรรมดาละ....เข็ด VIP -..-)

ระหว่างทางวิวสวยมากๆ  เป็นหุบเขาสีเขียวเข้ม ตัดกับหมอกหนาตอนเช้า...


....แต่แม้วิวจะ สวยแค่ไหน  เราก็มองได้แค่ 2 นาที...จากนั้นต้องรีบหลับตาแล้วรวบรวมลมปราณไว้....มิฉะนั้นธาตุไฟจะพุ่ง ออกทางปากเป็นแน่แท้ -..-*   โชเฟอร์ขับรถได้แบบว่า.........โหดมาก  ขนาดพวกเราว่าในชีิวตนี้ไม่เค้ย ไม่เคยเมารถนะ....แต่ที่นี่ยอมจริงๆ -..-*   ก็เล่นทิ้งโค้งแบบไม่มีลดความเร็วเลย เมาก็เมา  หัวใจจะวายตายอีกเวลาเจอรถสวนมา =_="  เรายังดีนั่งฝั่งที่รถไม่สวน...แต่เพื่อน ป. เราสิ นั่งอีกฝั่งริมหน้าต่าง...เวลารถสวนมาโชเฟอร์จะบีบแตรยาวๆ    ประมาณว่า ....อย่านะเฟ้ย ตูเปรี้ยว...เฟี้ยวววววววววววว ..............................................

หลังรถ บรรทุกสวนผ่านไป...เพื่อน ป. หันหน้ามาแบบว่า..."ตูคิดว่าจะได้ไปเกิดใหม่ซะแร้ว T_T"  แทบจะสัมผัสได้ถึงไออุ่นของรถที่สวนมา เฮ้อ -..-*

รถถึงท่าวังเวียงราวๆ บ่าย 3 โมง  ก็ลากกระเป๋าไปหาตุ๊กๆต่อไปที่พัก...แต่รับราคารถตุ๊กๆที่จอดในท่าไม่ไหว จริงๆ แพงมาก!!  วิ่งแค่ 3 กิโล มันคิดคนละ 40 บาท -*-   ด้วยความงกอีกตามเคย   เลยเดินออกมาหาเอาด้านนอก  ได้มาในราคาแค่ครึ่งเดียว -.-v

ไปถึงที่พักก็หายเหนื่อยทันที....วิวจากที่พักสวย มากกกกกกกกกกกกกกก  เพราะจองเอาไว้(ไม่ผิดที่ละรอบนี้ - -) ก็เลยได้หลังติดริมแน่น้ำเลย  บรรยากาศดีสุดๆ   เย็นนั้นเลยหมดไปกับการถ่ายรูปหน้าบ้านพักนั่นแล -0-

ตกเย็นก็ออกไปหาข้าวกิน + หาโปรแกรมทัวร์สำหรับวันพรุ่งนี้....วังเวียงวิวสวยมาก  ล้อมรอบด้วยภูเขาสูงกับแม่น้ำ   แต่พอตกดึกเดินเข้าไปในตลาด....มันคือถนนข้าวสารบ้านเราดีๆนี่เอง - - หัวทองทั้งนั้น  ร้านทุกร้านเปิดซีี่รี่ย์อยู่เรื่องเดียว คือ friends -*- กับข้าวก็ทำเอาใจฝรั่งสุดๆ จืดสนิท - -

วันนี้เข้านอนกันเร็ว   เพราะพรุ่งนี้ต้องไปลุยกันทั้งวัน *-*

4 ม.ค. 2552

ตื่นเกือบสาย แบบว่าหลับเนียน -..-  ตาลีตาเหลือกกินอาหารเช้าแล้วเดินไปบริษัททัวร์   วันนี้โปรแกรมของเราคือ ไปเที่ยวกับกรุ๊ปทัวร์ตามโปรแกรม  เนื่องจากขี้เกียจไปคลำทางเที่ยวเอง -..-*

ด้วยความที่ซื้อเป็นแพคเกจเอา ก็เลยรวมๆกันกับนักท่องเีที่ยวคนอื่นๆ ด้วย ราวๆ 10 กว่าคนได้....เราก็เป็นคนไทยแค่  4 หน่อเหมือนเดิม -.- นอกนั้นอินเดียบ้าง หัวทองบ้าง แล้วก็เกาหลีอีก 3 คน

ลงจากรถ แบกของแล้วเดินไปดูถ้ำ รถ 1 คันเลยแยกเป็น 2 กรุ๊ป คือกรุ๊ปแม่บ๊านน แม่บ้าน..เดินดูถ้ำกับหมู่บ้านพื้นเมือง  เที่ยวสวนดอกไม้  กับอีกกรุ๊ป คือ กรุ๊ปถึก! - - โดดหอ ลอยห่วงยาง พายเรือ...Ladies & Gentle men แบบพวกเราไม่ต้องบอกคงรู้ว่าเลือก....กรุ๊ปถึกแน่นอน -0-*

ระหว่างทางเดินไปถ้ำ เลือดเมคเฟรนด์พุ่งกระฉูดอีก...เม้าท์กะเค้าไปเรื่อย  เลยได้รู้ว่าสมาชิกกรุ๊ปถึก ประกอบไปด้วย หนุ่มสวีเดนหัวเกรียน 1 หน่อ  หนุ่ม(ไม่น้อย)เยอรมันกับหนุ่ม(ไม่น้อยพอกัน)รัสเซีย  แล้วก็ 2 สาวกับอีก 1 หนุ่ม เกาหลี...อ้อ คุณไกด์ลาวอีก 1


เริ่มด้วยการลอย ห่วงยางเข้าไปชมถ้ำน้ำกัน  พอถึงคิวกรุ๊ปพวกเรา  เค้าก็ให้ไฟฉายส่องกบพร้อมแบตเตอรี่มา 2 คนต่อ 1 อัน สาวๆยื่นให้หนุ่มๆใส่...เพราะตูกัวไฟแบตเตอรี่ดูด -..-  พร้อมแล้วก็หย่อนก้นลงห่วงยางทีละคน.........นาทีที่สัมผัสน้ำก็ร้องเจี๊ยก กันทุกคน น้ำ! เย็น! มากกก!! ถ้าต้องแช่ทั้งตัว ขึ้นมาคงหวัดกินโดยไม่ต้องสืบ.......ข้างในก็.....ไม่มีอะไรหรอก ถึงมีก็มองไม่ค่อยจะเห็น - -* (ละเข้าไปทำมาย) แต่ได้ฟีลมากตรงคุณไกด์ลาวร้องเพลงให้ฟังตอนพาเข้าไปในถ้ำพลังเสียงเซอลาว ววมาก -..-*

พอออกมาจากถ้ำก็สะบัดขนกันให้ตัวแห้ง..ไม่ใช่! - - เอาผ้าเช็ดตัวเช็ดสิ  แล้วก็เดินกลับไปที่รถเพื่อไปลงต้นน้ำสำหรับพายเรือ -0-/

ลงจากรถ ไกด์แบกเรือคายักพร้อมไม้พายแจกทุกคน   เรือเป็นแบบนั่งคู่   เราหันไปแตะไหล่เพื่อน ป. แล้วบอกว่า

"เรามาพายเรืออย่างสงบกันเถอะ - -"

ปล่อยให้เพื่อน ต. กับ เพื่อน ว. จอมพลังเค้าไปกัน 2 คน  พร้อมแล้วก็ลงเรือแล้วจ้ำๆ...


แม่น้ำที่นี่ตื้น มากๆ แค่เข่าเท่านั้นเอง  แต่น้ำไหลแรงพอตัว   ดังนั้นเหตุการณ์เรือเกยหิน หรือพุ่งเข้าไปในพุ่มไม้จึงเป็นเรื่องปกติมากๆ......สำหรับเรือของเพื่อน ต. กับเพื่อน ว. (เท่านั้น - -)


**แอบเผา** 2 คนนี้เค้าพายเรือแบบเก็บแต้ม...คือตรงไหนมีโขดหิน มีสันดอน หรือ พุ่มไ้ม้ ตอไม้....พี่แกเก็บหมด!! เก็บหมดทุกแต้ม!! - -*  ถ้าเป็นมาริโอ้คงป๊อกไปหลายชีวิตละ 555+

พายไปเกือบปลายน้ำ  ก็เริ่มเห็นหอโดด  คุณไกด์ลาวก็พาขึ้นฝั่งที่หอโดดที่นึง  มีหอโดดกับสไลเดอร์พื้นบ้านให้เล่นกัน...ฝรั่งเยอะมาก!!  แล้วก็เปิดเพลงแด๊นซ์ราวกับอยู่ในผับก็ไม่ปาน   ไม่เหลือฟีลเงียบสงบแบบตะกี้เลย - -   กรุ๊ปพวกเราไม่มีใครเล่นเลยซักคน(ไม่รู้ว่าไม่กล้า หรือว่าไม่ชอบเสียงดังกันแน่ -.-)   หนุ่มๆก็ยืนเล็งสาวในชุดบิกินี่...ส่วนสาวๆ...ก็เล็งหนุ่มมั่งเด่ะ! เตะตากรรมการ 1 คน น่ารักดี แต่เพื่อน ต. บอกว่า ใส่กางเกงต่ำไปหน่อย (ให้ดูหน้า แกดูอาไรเนี่ย -..-)


ทุก คนในกรุ๊ปก็เลยนั่งดูชาวบ้านเค้าเล่นกันไป...กระดกเบียร์ไป เมคเฟรนด์กันเนียน - -*

เบียร์หมดกันแล้วก็ไปพายเรือกันต่อ    กว่าจะถึงปลายทางก็เกือบๆ 6 โมงแล้ว....เล่นเอา 3 หน่อหมดแรง -..-  มีเพื่อน ต. คนเดียวที่เพิ่งสร่างไข้ยังคึกไม่เลิก   เลยหันไปชวนสมาชิกทัวร์ทุกคนไปดินเนอร์ด้วยกัน -..-*   หลังจากนัดแนะเวลากันเรียบร้อยก็แยกย้ายไปอาบน้ำเปลี่ยนชุด

นัดกันหน้าบริษัททัวร์   พอครบองก็เดินไปหาร้านอาหารนั่งกัน   ส่วนใหญ่ทุกร้านจะเป็นฟิวชั่นฟู๊ดหมด คือ มีอาหารทุกเชื้อชาติ   แต่พวกเราเห็นว่า ไหนๆก็มาลาวกันแล้ว...เลยชวนให้สั่งอาหารลาวมากินกัน   เค้าก็โอเคๆ....แต่พอสั่งมาแล้ว.......

หนุ่มสวีเดนกิน เผ็ดไม่ได้เลย....แม้แต่นิดเดียว -..- (น่าสงสาร)
ส่วน 2 สาวเกาหลีไม่กินทุกอย่างที่มีผักชีกับต้นหอมอยุ่ในจาน (เค้าบอกว่ามันเหม็น -..-*)
มีหนุ่มเยอรมันนี่แหละ   ดีหน่อย  ฟาดได้ทุกอย่าง -0-*

สรุป   มื้อนี้เลยเหมือนหลอกเพื่อนบ้านมาแชร์ค่ากับข้าวยังไงยังงั้นเลย 555+ (เลว)

กินกันเสร็จก็แลกนามบัตรกันเรียบร้อย....แยกย้าย กันกลับที่พักไป   เหนื่อยมาก หมดแรงสุดๆ -..-

หัวถึงหมอน หลับเป็นตาย......พรุ่งนี้ต้องตื่นเช้าเตรียมตัว........กลับบ้าน ~~~!

5 ม.ค. 2552

วันนี้สั้นหน่อย เพราะเวลาส่วนใหญ่ใช้ไปกับการเดินทางซะมากกว่า...

ต้อง ตื่นตั้งกะตี 5 มาอาบน้ำ เก็บข้าวของ Check out ออกจากที่พักเพราะต้องไปขึ้นรถให้ทันรอบ 6 โมง.....
กว่าจะถึงเวียงจันท์ก็เกือบบ่าย   ลงจากรถแล้วก็ต้องหาแท๊กซี่ไปลงที่จุดผ่านแดนเข้าไทยต่อ ...

ระหว่างที่รอตรวจพาสปอตก็เหลือบไปเห็นวัตถุประหลาด ที่ไม่น่าจะมีในลาวได้ (ขนาดนั้น - -*) มันก็คือ......................


GOD!!! Lamborghini ทะเบียนลาววว!!?  ใครบอกว่าเศรษฐกิจเค้าแย่เนี่ยยยย ไม่จริ๊งงง  มานรวยกว่าพวกช้านอีกกกกกกกกก ดูรถมานเส่ะะะะะ -..-

อ่ะ ไฟลุกท่วมดวงตา....เรียบร้อยผ่านมาก็ขึ้นรถไปลงสนามบินอุดรฯต่อ    ระหว่างทางขอเค้าแวะซัดแหนมเนืองที่ร้านดังประจำจังหวัดซะหน่อย.....แต่หลัง จากลองแล้ว   ทุกคนลงความเห็นว่า "ที่ลาวอร่อยกว่าอีก - -"

มาถึงสนามบินก่อนเวลาเล็กน้อย...รอซักพักก็ขึ้น เครื่องกับมากรุงเทพฯ มาถึงที่สุวรรณภูมิตอนค่ำๆโดยสวัสดิภาพพพพ.... เย้!

-Fin-

ปล. จบแล้วงับ...ยาวซะ - - เป็นทริปที่ได้ประสบการณ์เด็ดๆเพียบเลย  สมาชิกในแก๊งเลยขนานนามให้ทริปนี้ว่า "ทริปฮานามิ" - -