** รูปเยอะซักนิด  แบบว่าอยากใส่อ่ะ 555+ **

31 ธ.ค. 2551

มาถึงท่ารถหลวงพระบาง ตอนตี 4 ท่ารถเงียบกริบ.. ยังดีที่มีรถตุ๊กๆ stand by อยู่ 6-7 คัน...คนอื่นๆก็แยกย้ายกันขึ้นรถตุ๊กๆไป เหลือไอ้แก๊งนี้แหละ ยืนต่อราคาอยู่ -...-* เลยมีคู่สามี-ภรรยาชาวญี่ปุ่นที่เล่นไพ่ด้วยกัน..เค้าขอติดรถเข้าไปลงใน เมืองด้วย  ต่อรองกันเรียบร้อยก็ขึ้นรถ  ถามคู่นั้นว่าเค้ามีที่พักรึยัง  เค้าบอกว่ายังไม่ได้บุ๊คเลย (กะมาตายเอาดาบหน้า ว่างั้น -.-*) ก็เลยโชว์แมนบอกเค้าไปว่า เราบุ๊คไว้ 2 ห้อง ถ้าโรงแรมเต็มจริงๆ เด๋วพวกเราจะแบ่งให้เค้าห้องนึงแล้วเราไปอยู่รวมกัน 4 คน คงไม่เป็นไร.....

ไปถึงโรงแรม เคาะประตูเรียกเค้า แล้วก็ถามเรื่องห้องพักที่จองไว้ ชื่อนี้ๆนะคับ......

.........ไม่มีคนชื่อนี้จองนะครับ .

...เอะ...........เพื่อน ป. เราเลยเอาเบอร์ให้เค้าดู ก็ที่โทรคุยกันเมื่อกี้ เบอร์นี้อ่ะคับ

....................................................... นี่ไม่ใช่เบอร์ที่นี่อ่ะคับพี่.

..................... อ้าว!!!? แล้วนี่เบอร์ที่ไหนอ่ะคับพี่น้อง!!?

นี่มันเบอร์เวียงจันท์นี่พี่....รหัสจังหวัดเวียงจันท์ ครับ

......................................................5555555555555555555+ ไอ่คุนเพื่อน ป. จองโรงแรมผิดจังหวัด!!!!!!!!!!??? 555555555555555555555555555555+++++

โอ๊ยยยยยย นาทีนั้น ขำก็ขำ...เครียดก็เครียดดดด...คู่นั้นเค้าก็ยืนงง...มันขำอะไรกัน...หลังจาก หายขำแล้ว เพื่อน ว. เราเลยเข้าไปอธิบายว่าเกิดอะไรขึ้น.........

”ARE YOU KIDDING!!? HAHAHA!!!!!!!Ohh myyy..” 


หลังจากตัก บาตรกันเรียบร้อย  เราก็ไปเดินหาที่ซุกหัวกันต่อ (อนาจ - -) ถือซะว่า เดินชมเมืองตอนเช้าๆไปในตัว   ริมแม่น้ำอากาศดีมากๆ  หมอกลงจัดๆ  หลังจากที่หาที่ซุกหัวสำหรับคืนแรกได้แล้ว..(สุดท้าย คู่สามี-ภรรยาก็เลือกที่จะพักที่เดียวกับพวกเรา) ก็ออกไปหาอะไรกินกัน 6 คน....เจอร้านขายข้าวเกรียบญวน  เพื่อนสาว ต. ของเราก็ปรี่เข้าไปสั่งทันที  หน้าตาไม่น่ากินเท่าไหร่   แต่อร่อยอย่าบอกใคร!  หมดจานหลักก็หันไปลองอาหารว่างต่อ.....สาหร่ายลาวนั่นเอง......แต่ขอบอก.... รสชาติมัน..........................คือกระดาษสาดีๆนี่เอง -*-.......ซื้อมา 40 กินไป 4 บาท -..-


และเนื่อง จากกลางวันแดดแรงมาก  แถมพวกเราก็เหนื่อยกันมาทั้งคืน  ก็เลยตกลงกันว่าจะนอนพักเอาแรงก่อน   บ่ายๆค่อยออกมาเดินเที่ยวชมเมืองกัน   จัดแจงนัดแนะเวลากับโทโมะและอากิเรียบร้อยก็แยกย้ายกัน....นอน!! - -

หลังจากที่ผ่านเหตุการณ์แย่ๆมาด้วยกัน...คู่นี้เค้าก็ เลยเที่ยวด้วยกันกับพวกเราไปซะเลย!

บ่ายหลังจากตื่นนอน...ก็ย่ำต๊อกกันไปดูวัดที่อยู่ไม่ ไกลจากที่พักมากนัก  ตบท้ายด้วยเดินขึ้นวัดบนเนิน (จำชื่อวัดไม่ได้ ขออภัย -..-) เพื่อไปดูพระอาทิตย์ตกดิน....


เชื่อแล้วว่าคนญี่ปุ่นแข็ง แรงมาก!! เค้าอายุมากกว่าพวกเรานะ...แต่เดินขึ้นเขาเนียนทั้งคู่เลย  ในขณะที่พวกเรา.....เอ่อ.....รอข่อยแน แฮ่กๆ......-...-*

หลังจากที่ขึ้นไปแล้ว ปรากฏว่าคนเยอะมาก!!! พวกเราก็ไม่ค่อยชอบคนเยอะๆเท่าไหร่  อยุ่ได้แปบเดียวก็เดินลงมาที่ ไนท์ มาเก็ตกันต่อ....ดูๆแล้วก็เหมือนกันกับ ไนท์ บาซาร์ บ้านเรานี่แหละ   ขายของประเภทเดียวกัน หลักๆก็เป็นพวก ผ้าพันคอ เสื้อยืด แล้วก็.....ยาดอง!? O_O"


แม่ค้าที่นั่นก็ เหมือนๆแม่ค้าไทยนั่นแหละมั้ง...คนไทยซื้อคิด 60 แต่พอเห็นพวกโทโมะพูดภาษาอังกฤษ พี่แกจะขายเป็นร้อยเลย -*-  เราก็เลยบอกไปว่า พี่ๆ นี่มาด้วยกัน  กลุ่มเดียวกัน ต้องราคาเดียวกันสิ   ว่าแล้วก็ต่อแหลกแทนส่วนของพวกโทโมะด้วยซะ...ซักพักดูเหมือนว่าโทโมะกับ อาิกิจะเริ่มเรียนรู้สกิลการต่อแหลกของพวกเรา...เอามั่ง...พูดไม่รู้เรื่อง หรอก แต่ใจรัก -..- กดเครื่องคิดเลขต่อเองเลย  55+  (สอนสกิลมารให้ซะแล้ว)

ระหว่างเดิน   พวกสาวๆสังเกตเห็นว่าทำไมคุณภรรยาอากิถึงถือของเยอะกว่าคุณสามีล่ะ? - -*   เพื่อน ว. เลยหันมาบอกว่าเคยถามโทโมะแล้ว (คือตอนขนกระเป๋า เพื่อน ว. เราจะโชว์แมนช่วยคุณภรรยาเค้าถือของเพราะเห็นว่าของเยอะ  แต่คุณสามีบอกว่าไม่เป็นไร ไม่ต้องหรอก) แล้วเค้าก็บอกว่ามันเป็นธรรมเนียมของเค้า ว่าภรรยาต้องคอยดูแลสามี อะไรแบบนั้น....เพื่อนหนุ่มเราเลยแอบแซวต่อว่า "มีแต่สาวไทยเนี่ยแหละ เรื่องมาก...ต้องให้หนุ่มๆคอยเทคแคร์ตลอด  หัดเอาอย่างอากิซะบ้าง!"  อ๊าวว...ผิดตูอีก -*-

เดินจนทั่วไนท์มาเก็ตแล้ว  ก็เดินกลับไปหาข้าว+ที่ count down เลยไปจบที่บาร์แถวๆที่พัก   เข้าไปในร้านเท่านั้นแหละ....ก็จ๊ะเอ๋กับไอ่หนุ่มแก๊งค์ดัชท์เจ้าเก่านั่ง อยู่ - - ก็เลยทักทายกันไปให้หนุ่มๆเข้าไปหาโต๊ะนั่ง.......เอ่อ...เอ็งนั่งอยู่อ่ะดี แล้ว  จะยืนทำไม!? ตูเมื่อยคอ -..-

หลังจากปลีกตัวออกมาได้ก็เดินไปที่โต๊ะ...อ้าว เจอเพื่อนลาว import นั่งอยู่กับรุ่นน้องเพื่อน ต. ก็เลยเข้าไปแจมโต๊ะเดีียวกันซะเลย (เนียนกับข้าวที่เค้าสั่งมาแล้วด้วย...ห้า ห้า!)


พอใกล้ๆเที่ยงคืน ก็เริ่มนับถอยหลัง 5..4..3..2..1...HAPPY NEW YEARS!!!!......(กระดกเบีย อึกๆ)

แล้วเด็กเสิร์ฟในร้านก็เอาพลุออกมาจุด....พลุใหญ่ มาก....จนมองไม่เห็น - - แถมกำหนด direction การพุ่งของพลุก็ไม่ได้  มันจุดที เราต้องคอยหดหัวหลบที....มันจะพุ่งมาทางนี้เปล่าฟะ -...-*  ตื่นเต้นสุดๆ

หลังจากเค้าท์ดาวน์เสร็จ...ก็แยกย้ายกัน เข้านอน เอาแรงไว้สำหรับโปรแกรมในวันพรุ่งนี้

....มาลาวก็หลาย วันแล้ว แต่เพิ่งรุ้สึกว่าได้เที่ยวจริงๆก็วันนี้แหละ -*-

1 ม.ค. 2552

โปรแกรมวันนี้คือการ เที่ยวชม น้ำตกรอบนอกตัวเมืองหลวงพระบาง  เตรียมตัวกันเสร็จก่อนออกเดินทางก็ไปหาแหนมเนืองโซ้ยกันก่อน  ชุดนึงแพงหน่อย แต่อร่อย แล้วก็เยอะมากๆ....พวกโทโมะแอบแปลกใจว่าทำไมคนไทยไม่กินพริก? (คือ เค้าสังเกตว่าพวกเราไม่มีใครห่อพริกสดใส่แหนมเนืองเลย) ก็เลยแถไปว่า ไม่ใส่เพราะรสชาติมันไม่เข้ากัน...ฮ่าๆ (ป่าวหรอก จริงๆคือ กินเผ็ดไม่เก่งนิ ผิดไม๊ - -)


นั่งรถไปที่น้ำตก ตาดแซก่อน (เขียนผิดก็ขออภัย - -) พอลงจากรถ..นึกว่าจะได้เห็นน้ำตก   ป่าวเลย...เจอแม่น้ำสายใหญ่ขวางอยู่   แล้วก็มีป้ายเขียนบอกว่า

"ไปน้ำตก  ค่าเรือคนละ 1 หมื่นกีบ"

ป๊าดดด...เล่นเอาแม่น้ำมาขวางตูแบบนี้ ไม่มีทางเลือกอื่นให้เลยเรอะ T_T ก็เอ้าๆ จ่ายกันไป...ขึ้นเรือยาวไป   พอขึ้นฝั่งปุ๊บ...กะว่าได้เห็นละ น้ำตก......ป๊าวววว   มีด่านตั้งอยู่แล้วก็เขียนบอกว่า

"ค่าเข้าอุทยาน คนละ 1 หมื่นกีบ"...

อะไรฟระ!!!?

จะกลับก็ ไม่ได้...มันเอาแม่น้ำมาขวางไว้อีก T_T ไม่มีช้อยส์ให้ตูเลย  นี่ถ้ามีด่านอีกก็ต้องจ่ายอีกอ่ะ...แสบจริงๆ -*-


จ่ายสร็จก็ เข้าไปชมน้ำตก (ได้เจอจนได้) สวยดี น้ำตกเค้าน้ำมันจะไม่ใสมาก ออกสีฟ้าขุ่นๆ เหมือนน้ำนม  แล้วก็ไม่ค่อยมีปลาเท่าไหร่  ไปถึงโทโมะจัดการถก!กางเกงแล้วเดินลงไปคนแรก -0-*   แล้วพวกเราก็ทยอยตามลงไป จุ่มน้ำกันพอเย็นชื่นใจก็ขึ้นมา หามุมถ่ายรูปกันหนุกหนาน


เสร็จก็นั่ง เรือกลับมาทางเดิมเพื่อขึ้นรถไปน้ำตกอีกที่...วันนั้นทั้งวันแดดไม่ออกเลย   เมฆเยอะมากๆ  อากาศก็เลยหนาวเป็นเงาตามตัว...ระหว่างทางเจอฝรั่งจอมอึดปั่นจักรยานไปน้ำตก กัน  พอพวกเราผ่านเค้าไปก็จะยกนิ้วให้ในความเก่ง  เค้าก็จะยิ้มแล้วโบกมือให้...น่ารักดี ^^

ระหว่างนั่งรถ...โทโมะก็เล่าเรื่องฮาๆเกี่ยวกับตัว เค้าให้พวกเราฟังเยอะแยะ  แล้วก็ถึงบางอ้อว่าทำไม เค้าที่เป็นคนญี่ปุ่นถึงพูดภาษาอังกฤษเก่ง  เพราะว่าเค้าเคยไปใช้ชีวิตอยู่ที่ออสเตเลียปีกว่าๆ   แล้วพวกเราก็แอบถามข้อข้องใจเกี่ยวกับโปรดักแปลกๆที่มักมีส่งมาให้เห็นตาม forward mail ว่า...มันมีจริงๆเหรอ!? ไอ่นั่นไอ่นี่น่ะ...เค้าก็บอกมาว่ามีจริงบ้าง ไม่จริงบ้าง...อย่างเช่น เครื่องขายกางเกงใน"ใช้แล้ว"อัตโนมัตินี่มีจริงๆ!!?...แต่ที่แน่ๆเค้าบอกว่า ไอ่พิธีแห่ดิวโด้ยักษ์นี่....ไม่มีแน่ๆ -..-*

นั่งรถอยู่นานพอควรกว่าจะถึงน้ำตกอีกที่...รู้สึก จะชื่อ ตาดกวางสี หรือไงเนี่ย (ขออภัย จำไม่ค่อยได้จริงๆ - -*) ไปถึงก็หายเหนื่อย...เพราะน้ำตกเค้าสวยจริงๆ  สูงด้วย   ที่นี่คนไทยแอบเยอะ...คงเพราะเป็นสถานที่ยอดฮิตล่ะมั้ง   หามุมถ่ายรูปยากหน่อย  เพราะจะหลบไปมุมไหนก็เจอหัวคน(อื่น) - -


กลับจากน้ำตกเราก็ไปเดินหา อาหารเย็นกินกันริมแม่น้ำคาน   เอาจริงๆอาหารลาวรสไม่จัดเท่าอาหารไทยเลย (หรือเค้าทำขายฝรั่งซะเยอะนะ?) แต่ก็อร่อยดี  คนญี่ปุ่นกินข้าวกันน่าอร่อยมาก ซู๊ดซ๊าดๆๆ - - แม้แต่ซุปต้มยำ...เค้าก็ไม่ใช้ช้อน แต่ยกซดเลย ซู๊ดดดดดดดดดดด....เอ่อ ใจเย็นๆโทโมะ...นี่ต้มยำ....ไม่ใช่มิโสะ -...-*

อิ่มหนำกันแล้วก็แยกย้ายกันไปหลับนอน  เพื่อโปรแกรมในวันพรุ่งนี้!

*** โปรดติดตามตอนจบได้ ในตอนต่อไป...เรื่องมันๆยังไม่จบแค่นี้ -0- (แต่จะมีคนอ่านไม๊?) ***