เก็บตกทริปโชว์ห่วย ณ ลาวประเทศ *ตอนที่ 1* |

เก็บตกทริปโชว์ห่วย ณ ลาวประเทศ ตอนที่ 1

posted on 27 Jan 2009 22:30 by before31

อ่ะๆ..เจอกันอีกรอบหลังปีใหม่ หลังจากที่หนีเที่ยวปีใหม่มาเรียบร้อย ก็กลับมาอู้งานมาอัพ blog กันอีกครั้ง (ไม่รู้เป็นไรสิน่ะ...ถ้าไม่ใช่ที่ออฟฟิศมันเขียนบล๊อคไม่ออกจริงๆ 555+ เลวซะ) ....สงสัยใกล้จะโดนไล่ออกละ ห้า ห้า ห้า!! (เอาเรื่องจริงมาพูดเล่นอีกแล้ว -..-)

เอ้าๆ หลังจากที่อัพรูปตอนไปตะแร๊ดๆที่ลาวมาแล้ว ก็มีเรื่องมาแอบเล่าเพียบเลยในความลาว...เอ๊ย ยาวของทริป แหม ก็ไปตั้งเกือบๆ 10 วันนี่นา...แถม มีอะไรฮาๆ เกิดขึ้นเยอะแยะเลย แถมได้เพื่อนใหม่มาเพียบ สนุกดี... ใครที่คลิกเข้ามาแล้วก็....คิดซะว่าพลาดเข้ามาฟังเราแพล่มละกันนะ 555+

28 ธ.ค. 2551

สมาชิกทริปคนโสดชั่วคราวนี้มีด้วยกัน 4 หน่อ ชาย 2 หญิง 2 กำลังเนียน (กะว่าไปรอบนี้นอนห้องเดียวกัน 6 – 7 คืน มันต้องเป็นของกันและกันแน่ๆ -..-) ยังไม่ทันไปลาวเลย...เราก็หลงในกรุงเทพฯชิมลางกันก่อนซะแล้ว -..- นำทีมโดยพี่ ต. แฟนหนุ่มของเพื่อนสาว ต. อุตส่าห์ขับรถพามาส่งที่หมอชิต แต่แอบหลงทาง...หุหุ กว่าจะคลำทางมาหมอชิตใหม่ได้ก็พอควร แต่ยังไงก็มาทันเวลารถล่ะน่า...เอาๆ พอดรอบพวกเราลงเรียบร้อย พี่ ต. ก็ไปคลำทางกลับบ้านต่อ หุหุ (แอบแซวแฟนแกนะ อย่าว่ากัน 555+) พวกเราก็คิดว่าเนียนละ มาก่อนเวลา ครึ่ง ชม. เลยนั่งกินข้าวกันสบายใจ เดินไปอีกนิดก็ท่ารถแล้ว เนียน! ...เหลือเวลาอีก 10 นาที รถออกก็ลากกระเป๋ากันไปรอรถที่จุดจอดรถ...แต่พอไปถึงปรากฏว่า...อ้าว ทำไมไม่มีรถ -*- แอบงงเล็กน้อยถึงปานกลาง ไปถามคนเดินตั๋วถึงรู้ว่า อ๋อ รถของขสมก. ต้องไปขึ้นที่กรมขนส่งคับพี่.......ชิ-หายสิ ละตูจะรู้กันไม๊ว่ามันขึ้นกันคนละที่ ฮ่วย!! เดอะแก๊งก็เลยหอบกระเป๋ากันหน้ามืดเพื่อจะหารถไปที่กรมขนส่ง ให้ทันเวลา โชคดีที่เค้าคงจะรู้ว่ามีคนซื่อ(บื้อ)แบบเราอยู่ก็เลยจัดรถตู้ รับคนไปส่งที่กรมฯ อ้า...รอดตายจากการตกรถแบบหวุดหวิด...ในใจทุกคนเริ่มคิด ...”เอ่อ ยังไม่ทันออกจากกรุงเทพฯเลย เอ็งก็หลงกันซะแล้ว...ไปลาวจะรอดไม๊นิ??”

29 ธ.ค. 2551

ไปถึงชายแดนหนองคายราวๆ 6 โมงได้...แล้วก็ต่อรถตู้ไปลงเขตลาว ทำเรื่องผ่านแดนกันเรียบร้อย ก็เจรจาต่อรองราคารถแท๊กซี่ของลาว (แต่ดูจากลักษณะรถแล้ว บ้านตูเรียก ตุ๊กๆ ว่ะ - -) ให้ไปส่งที่ตัวเมืองเวียงจัน หวังจะไปต่อรถรวดเดียวไปที่หลวงพระบางกันเลย...แต่ก็ต้องพลาด เที่ยวรถไป เพราะไอ้สามล้อลาวมันดันพาไปส่งที่ agency แทนที่จะพาไปท่ารถ (คงกะว่าฮั๊วค่าหัวก็ทางบริษัททัวร์) ตอนนั้นก็เกือบ 10 โมงแล้ว รถเที่ยวต่อไปถ้าจะมีก็ เที่ยวบ่าย ซึ่งกว่าจะถึงหลวงพระบาง ต้องใช้เวลาราวๆ 8-10 ชั่วโมง กว่าจะไปถึงก็จะดึกเกินไป ด้วยความปลอดภัย เดอะแก๊งก็เลยตัดสินใจยอมพักเวียงจัน 1 คืน ว่าแล้วก็ลากกระเป๋าหน้าไหม้กันไปแลกตัง....และแล้ว พวกเราก็กลายเป็นเศรษฐี!!! ณ วันที่ไปแลก 1 บาท เท่ากับ 244 กีบ....แลกเสร็จ เราพกเงินกันเป็นล้านเลย 555+ หะรวยยยยย

หลังจากที่ได้ที่ซุกหัวที่เวียงจันเรียบร้อยแล้ว แยกย้ายกันพักเหนื่อยตามอัธยาศัย แล้วก็มารวมตัวออกไปเที่ยวชมเมืองกันในตอนบ่ายแก่ๆ เหมารถตุ๊กๆ ไปเที่ยวชมประตูชัยกลางเมืองกัน (แท๊กซี่ที่นั่นแอบแพงนะ วิ่งนิดเดียวเอง คิดเป็นร้อยบาท ใครบอกว่าลาวของถูกนิ -.-) ที่แรกที่ไปเป็นที่ไหนไม่ได้ซะนอกจาก ประตูชัยประจำเมือง....

เอาจริงๆเลยนะ ตามที่เห็นมา เราว่าถ้าต้องการเที่ยวดูวัดหรือศิลปะโบราณงานช่าง งานฝีมือ....เราว่าของไทยสวยกว่าเยอะเลย - - อันนี้ไม่ได้ลำเอียงใดๆทั้งสิ้น แต่ของเราสวยกว่าจริงๆ อ่ะนะ...แต่มาแล้วก็ดู ดูได้แป๊บเดียวก็มืดแล้ว ที่ลาวพระอาทิตย์ตกไวมากๆ 5 โมงก็เริ่มมืดแล้ว ยังไม่ทันได้ทำอะไรเลย - - หลังกินข้าวเย็นเสร็จ สาวๆมีมติเอกฉันท์ว่า....”ตูจะนอน.” เลยนั่งรถกลับที่พัก ปล่อยให้หนุ่มๆไปตะลอนเที่ยวเวียงจันท์กันเองต่อ....หลับยาวยันเช้า -0-

30 ธ.ค. 2551

ตื่นมาเตรียมเก็บข้าวของเดินทางไปท่ารถเพื่อต่อรถไปหลวงพระบาง กันต่อ.. บนรถตู้เจอฝรั่ง 2 สามี-ภรรยาคู่นึงนั่งมาด้วย แล้วดูเหมือนเค้าก็จะไปหลวงพระบางเหมือนกัน (แอบจำเค้าได้เพราะคุณสามีใส่กางเกงสีเจ็บ...มาก - -) พอมาถึงท่ารถ พบว่าเลือดออกหัวซิบๆกันไปคนละ 200 บาทต่อหัว...โดนเอเย่นฟันนั่นเอง - - (คือมาซื้อตั๋วเองที่ท่ารถอ่ะ ประหยัดไปอีกคนละ 200 ก่าบาทแน่ะ god!!!!) เอาน่ะ - - ก็คนมันไม่รู้...เอาวะ ช่างมัน T_T ....ขึ้นรถ อย่างน้อยยังดีที่จอง VIP แล้วมันยังเป็น VIP -*- ...รถออกจากท่ารถเวียงจันท์ประมาณ 9 โมง ใช้เวลาเดินทางปกติ 8-10 ชั่วโมง...นั่งกันรากงอกล่ะคับพี่น้อง.............. แต่!!? เรื่องมันไม่จบแค่นี้ เหอๆ...หลังจากที่พักทานข้าวกลางวันกันไปกลางทาง ก็ออกเดินทางกันต่อตอนบ่าย...อาการของรถเริ่มไม่ดี อยู่ๆก็ดับเอาตรงทางโค้งดื้อๆ -*- ยังดีที่สตาร์ทติดแล้วไปต่อได้ แต่ก็ต้องแลกด้วยการปิดแอร์รถไป (มิน่าทำไมคนที่เคยไปมาเค้าถึงแนะนำให้นั่งรถปกติ..เพราะมันเปิดกระจกได้ - -) ไม่เปนไร ไม่ร้อนเท่าไหร่...ทนๆกันไป แต่ไปได้ไม่นาน รถก็มาจอดสนิทกลางหมู่บ้านกลางหุบเขานึงระหว่างทาง...ทุกคนบน รถแอบงงๆ...จอดทำไม? ให้ฉี่เหรอ? เออก็ดี...ฉี่ก็ได้ - -....แต่พอโดดลงจากรถก็ถึงบางอ้าว.....อ้าววว!!!? รถเสียนี่หว่า! ควันโขมงเลย...ทุกคนลงความเห็น(จากสายตา)ว่าความร้อนคงขึ้น ...

โฉมหน้า "คิง ออฟ บัส(ซบ)"

อืมๆ ไม่เปนไร ซ่อมแปบเดียว รอเครื่องเย็น คงไปต่อด้ายยย...ก็ลงไปนั่งรอ เดินเล่น ถ่ายรูปเล่นกันไปตามประสา

.....ผ่านไป 1 ชั่วโมง...........เอ่อ...ยังซ่อมไม่เสร็จอีกเหรอ?.............. อ๋อ ไม่มีอะไหล่.......ห๊ะ!!? อ้าว แล้วทำไงล่ะเนี่ย -*- ละไอ้คนขับหรือเด็กบนรถก็ไม่มีมาอธิบายให้ผู้โดยสารเก็ทกันซักหน่อยเลย -*- ....แต่ก็นะบนรถรอบนี้นี่มีแต่หัวทองเกือบทั้งหมด...เท่าที่เห็นมีคนไทยแค่ 3 กลุ่มเล็กๆเท่านั้น (คือกลุ่มเรา 4 ตัว กลุ่มรุ่นน้องเพื่อน ต. 2 คน แล้วก็กลุ่มไทยไม่ทราบเชื้อสายอีกประมาณ 6-7 ทั่น - -) นอกนั้นสปีคอิงลิทล้วนๆ -..- กลุ่มคนไทยกลุ่มใหญ่ที่สุดเค้าก็ชิวๆ...เดินไปนั่งโต๊ะหน้า ร้านค้าเล็กๆ แล้วจัดการสั่งเบียมานั่งจิบกันเองของเค้า -..- (ชิวซะ) เราก็ทำไรไม่ได้กันนิ...ยืนถ่ายรูปกันเองหน้ารถนรกนี่ซะเลย - - ซักพักก็มีฝรั่งหนุ่มตัวสูงปี๊ดคนนึงเดินมาบอกว่า ตูถ่ายให้ก็ได้ เห็นพวกเอ็งถ่ายกันเองละอนาจ...ไม่ใช่! - - เค้าจะอาสาถ่ายหมู่ให้ ก็โอเคๆ ถ่ายเลยจ้า แชะ!.....

.......ขอเตี้ยกว่านี้ได้ไม๊ สเปซบนหัวไอเหลือเยอะเกิ๊น - - แล้วพี่แกก็มาเนียนยืนคุยด้วย เลยได้ทราบว่าแกชื่อจูส เป็นคนดัชท์ (ภาพดอกทิวลิปกับกังหันลมลอยขึ้นมาทันที) ทำงานอยู่ที่ Oracle เกี่ยวกับดาต้าเบส...ก็แลกนามบัตรกันไป จับมือทักทายแนะนำตัว ไฮ...อากาศข้างบนเย็นไม๊ยู - -* ซักพักเพื่อนในแก๊งแกก็แซวมาว่า เฮ้ย เพื่อนเอ็งอยู่นี่ กุ๊กๆๆ - -...เค้าก็เลยเดินมาแนะนำตัวกัน 3-4 คน....แถวนั้นแดดร่มทันตาเห็น (เพราะพี่แกสูง บังแดด - -) แถวแอบแซวหลังจากที่จูสเดินออกไปแล้วด้วยว่า ไอ่นี่เห็นสาวๆเป็นไม่ได้เลยแหละ - - ยืนเม้าท์กันอยู่นานพอควร...ซักพักมีคนเอเชีย(คาดว่าน่าจะเป็น คนจีน)เดินมาบอกว่า รถคงซ่อมไม่ได้ เพราะไม่มีอะไหล่...คงต้องโบกรถไปกัน ไม่ก็รอรถคันใหม่มารับ.......อีก 4 ชั่วโมง มาถึง -*- วงแตกทันที...เดินไปหอบกระเป๋ามาไว้กับตัวแล้วเตรียมหาทางเอาตัวรอดกัน -0-*.....หนุ่มๆแก๊งเราก็เลยโชว์สุภาพบุรุษ...”อ่ะเอ็ง...ผู้หญิงอ่ะขุดไม้ ตายออกมาละไปโบกรถซะ - -“ ไม้ตายไรฟะ -*- อ่ะโบกก็โบก........

คันแล้วคันเล่าก็ไม่จอด...บางคันจอดก็คิดตัง...แถมแพงอีกต่าง หาก -*- ด้วยความงกเสถียรก็เลยไม่ไป...จนเริ่มมืด มีคนที่โบกรถไปได้แค่ไม่กี่กลุ่มเท่านั้น (ละ 1 ในกลุ่มนั้นก็คือ ไอ่หนุ่มแก๊งดัชท์...แมนจริงๆ - -) เราก็เริ่มถอดใจกันละ...เอาวะ รอรถก็ได้ T_T คิดได้ก็เริ่มหิว ยังดีที่รถจอดตรงหมู่บ้านพอดี มีห้องน้ำ ร้านค้าให้ประทังชีวิตไปได้บ้าง...เราเลยปรี่เข้าไปที่ร้านค้าเล็กๆ จัดการสั่งดินเนอร์มาซัดกันทันที “มาม่าใส่ไข่ 4 ชามค่ะ”

เค้าก็ดีนะคิดราคาถูกมากๆ ชามละ 10 กว่าบาทเอง...ซักพักก็มีชาวต่างชาติเห็นเราซัดโฮกมาม่ากันไปก็ขอลองบ้าง... เราก็เลยสั่งให้เค้าไป (เพราะชาวบ้านที่นั่นฟังภาษาปะกิดไม่รุ้เรื่อง -.-) อิ่มหนำกันแล้วก็เลยนั่งคุยกัน แนะนำตัวเอง แล้วเค้าก็จำเราได้ว่าพวกเรานั่งรถมาด้วยกัน...คู่สามี-ภรรยา กางเกงสีเจ็บนี่เอง...ก็เลยรู้ว่าเค้าเป็นคนเยอรมัน คุณสามีเป็นหมอเด็ก คุณภรรยาเป็นหมอสมอง (เก่งจังเลย *0*) แถมพอเค้ารู้ว่าพวกเราเป็นคนไทย เค้าก็ถามเกี่ยวกับเหตุการณ์ปิดสนามบินกับเรื่องต่างๆที่เกิด ขึ้นในกรุงเทพฯช่วงที่วุ่นวายๆกัน ทำเอาพวกเราแอบสะอึกเหมือนกัน...(งามหน้าจริงๆ) แล้วเค้าก็ถามว่า ทำไมเหตุการณ์รุนแรงขนาดนี้ ยัวคิงคิดยังไงเหรอ? เราก็เลยบอกไปว่า เอาจริงๆ พวกเราก็ไม่รู้หรอกว่าท่านคิดยังไง เพราะปีนี้ท่านป่วย ไม่ได้ออกมาในวันเกิดของท่าน...ดูเหมือนเค้าจะเข้าใจว่าในหลวงป่วยหนักมาก คาดว่าเมืองนอกคงตีข่าวกันรุนแรงที่ในหลวงไม่เสด็จในวันเฉลิมฯ เราก็เลยบอกไปว่าไม่เลย คิงยังแข็งแรงดี เพียงแค่เป็นหวัดนิดหน่อยเท่านั้น (แก้ข่าวกันพัลวัน) หลังจากจบประเด็นการเมือง...ก็มีหนุ่มหัวดำคนนึงเดินมาร่วมวง หน้าเหมือนเพื่อนแบ๊งค์ คทา อุ๊ป! มากๆ -*-....แต่พอพี่แกเปิดปากพูดเท่านั้นแหละ....ป๊าดด สำเนียงอเมริกันมาเอง...พวกเราก็แปลกใจเลยถามว่าเป็นคนที่ไหน เค้าบอกว่าเค้าชื่อเกด จริงๆเค้าเป็นคนลาว...แต่ไปโตที่อเมริกา อ้อ...ลาว import นี่เอง - - ซักพักเมื่อเริ่มครบอง เพื่อน ว. กระผมก็เลยชวนเค้า...กินเบียซะงั้น!!? ก็จัดแจงสั่งมาแจกจ่าย....แล้วก็ให้คุณ หมอสามีกับเกดสอน Beer Game ที่คนเยอรมันชอบเล่นกันว่ามีอะไรบ้าง ฟังแล้วก็....นะ เมาแทนคนเล่น - - ...จนเวลาผ่านไป 3 ทุ่มกว่าๆ...รถก็ยังไม่มา...อืม...หาไรทำดีกว่า.....เดินไปขุดไพ่ของ Lamptitude มาแล้วก็เล่นไพ่จับคู่กัน...เพื่อน ว. เราเซียนมากๆ ได้คู่เยอะที่สุด...ในขณที่คุณหมอสามีไม่ได้ซักคู่ (โดนเพื่อนสาวเราตัดหน้าตลอด 55+) ซักพักเล่นๆแล้วเสียงคงดัง เลยมีคู่สามี-ภรรยาชาวญี่ปุ่นอีกคู่นึงมาร่วมแจมด้วย วงเริ่มใหญ่ คนอื่นๆเริ่มมามุงไอ้แก๊งนี้มันทำไรกัน -..- เล่นกันจนรถมารับเลย ราวๆ 4 ทุ่มครึ่งได้ -0-* ขึ้นรถปุ๊บก็ shut down ทันที...เหนื่อยโคด วันอะไรเนี่ย - -*..........

*** โปรดติดตามตอนต่อไป...ความซวยยังไม่หมดเพียงแค่นี้!!!? =_=" ***